هدس بزن چند تا ستاره واسه چمشمای تو ساختم
هدس بزن بارفتن تو چه جوری از دنیا گذشتم
هدس بزن گلای یاس و چه جوری از باغچه چیدم
هدس بزن چه جوری عشق و با کینه از سینه کندم
هدس بزن چه جوری سوختم با اتیش سرد چشمات
هدس بزن چه جوری باختم هستیمو پای نفسهات
هدس بزن چه جوری دریا پای اشکای من خشک شد
هدس بزن وقتی تو رفتی قلب من چطور ترک خورد
هدس بزن چه جوری قلبم واسه برگشتن یار مرد
هدس بزن اگه یه روزی من تورو تنها میزاشتم
با یه تیکه قلبه سنگی قلبتو وخرد میکردم
تو چی کار میکردی با من چه دعاها تو میکردی
با کنایه نمی گفتی اگه رفتی بازی و باختی
روزی صد بار میرفتی واسه من دعا میکردی
که هر لحظه بسوزم تو اتیش عشقای دنیا
میدونم به خدا میگفتی که یاره جدیدم بی وفاشه
اون تا اوج عشق ببره و توی عشق تنهاش بذاره
میدونم اگه توبودی جای من تو این معما
روزی صدبار جون میدادی که نشی یه وقت تو تنها
ولی من از خدا می خوام که تا ابد زنده بمونی
با یه دل پر زاتش پای یار باهاش بسوزی
هدس بزن چه جوری گفتن این همه قصه ی تلخو
با یه دست خون گرفته با یه دنیای غم گرفته
چه شبی بود وقتی تو را با یارت دیدم
صدای هق هق خندهاتو توی کوچه شندیم
چه شبی بود وقتی دستت توی دست اون بود
برق چشمای قشنگت روشنی قلب اون بود
چه شبی بود تو کوچه تو با اون تنها راه رفتی
حتی یه لحظه یادت نیفتاد که باهم از این کوچه گذشتیم
چه شبی بود وقتی یاد من از یاد تو گذر کرد
خنده هاو خاطراتم از قلبتو سفر کرد
چه شبی وقتی دیدم تو دیگه دوستم نداری
فهمیدم تمام لحظه هاتو پای عشق اون میذاری
چه شبی بود وقتی با گریه از کنار تو گذشتم
تو با یه نیشخند گفتی مگه یاری تو نداری
چه شبی بود وقتی رفتن عشق و از کنار پنجره دیدم
نفسای گرم عشقو وبارفتنت ازم بریدی
چه شبی وقتی تا سحر کنار عکس تو نشستم
خاطرات با تو بودنو هزار بار زمزمه کردم
چه شبی بود وقتی تا سحر براتون دعای وصال کردم
واسه عشق تازه ی تو از خدا التماس کردم
چه شبی بود وقتی چشمام بدون نگاه تو اشک ریخت
چشمای ابی اسمون پر از قصه ی تلخه
رنگای رنگین کمون داد میزنن دنیا یه درده
ماه شبهای قشنگ اسمون دیگه نمی تابه
دیگه مهربونی تو شهرمونن جایی نداره
دیگه اون شاه زاده قصه ها یاری نداره
ملکه ی شهر قصه ها خنده ای رو لباش نداره
دیگه بلبل واسه گل چیزی واسه گفتن نداره
دیگه لالایی شب واسه کسی خواب نمیاره
دیگه رو سفره غذا مهربونی نقشی نداره
چرادیگه اون کوچولوعروسکشوتودستش نداره
چرا دیگه صدای اذون واسه ماها معنی نداره
دیگه کفتر رو پشت بوم میلی واسه پرواز نداره
مگه نگفت قصه گوی قصه ها
مهربونی دوای درداست
مگه خودش نمی گفت پشت هربرکه در یاست
مگه اون نگفت یه بوسه میشه اغاز رسیدن
دیدی اونم بهم دروغ گفت
الکی از اومید تو گفته هاش گفت
دیدی قصه ی محبت
با جدایی ختم به خیر شد
دیدی باز زندگی تلخ شد
قصه ی ما ز غصه پر شد
دیدی باز ماییم که باختیم
همه چیزو تو یه بازی
پای بازی زمونه
پای سادگی ها باختیمَ
نگاه کن به اون بالا
ببین کی دست تکون میده
ببین کی تو شبا با اسم تو به خواب میره
نگاه کی داره میگه همه چیم ماله توه
کیه که تواوج غم با یاد تو زنده میشه
کیه که جدایی از تو واسش مثل مرگه
کیه که عشق تو واسش مثل یه ساز قشنگه
بگو کی واست میمونه از نبودنت میسوزه
بگو چشمای کدوم یار واسه تو همیشه خیسه
بگو کی واست تاحالا چشم به در دوخته که سایتو ببینه
بگو تاحالا کسی بود چشم به راه تو بشینه
صدای قلب شکستش کله عالم و گرفته
هق هقای شبونش اشک ابرارو دراورده
صدای دوست دارم هاش شده لالای مردم
نگاه کن صبا گنجیشکا میرن پیشش تو اتاقش
نمیدونی چی میخونن واسش از چشمای پاکش
اگه یه روز اومدی تو برو پیشش تو خیالش
ببین داره باز شعر میگه از اون یار نیمه راهش
تاحالا شده یه لحظه فکر کنی مادر نداری
تاحالا شده یه لحظه باباتوبی یارش ببینی
تاحالا شده یه لحظه پشتت و خالی ببینی
تاحالا شده یه لحظه مادرت پیشت نبینی
تاحالا شده یه لحظه تو خونه تنها بمونی
تاحالا شده یه بارم بغض مادرو نبینی
تاحالا شده یه بارم حس کنی بچه یتیمی
تاحالا شده بی مادر سر بزاری روی بالش
تاحالا شده یه مادر دردتو هیچ وقت نفهمه
تاحالا شده یه لحظه کنار قبر مادرت بشینی
تاحالا شده یه بارم تو کنارش اروم نگیری
تاحالا شده توعمرت اسم مادرو نیاری
تاحالا شده یه لحظه خودتو جای بی مادرا بذاری
اره میگن بهاریم با شادی ها میباریم
اما بدونین خزونیم با غما مونده گاریم
میخوام برین حرفای دلمو براش بگین
بگین بهش هرچی دارم به زیر پاهاش میریزم
بهش بگین شبا فقط باخاطراتش میخوابم
با اون روزای خوب و ناز با عکس ماهش میخوابم
بهش بگین از بی کسی رنگی به رخسار ندارم
دیگه اون چشمای شادو توی چهرام ندارم
بهش بگین تنهایی رو به خاطرش مهمون خونه ام میکنم
تو کلبه ی کوچیکه دلم هیچکی و دعوت نمیکنم
بهش بگین خسته شده ولی تحمل میکنم
واسه یه لحظه دیدنش قلبمو پرپرمیکنم
بهش بگین هر جا میرم اسم اون رو لبام میاد
با شنیدن اسم اون اشک روگونه هام میاد
بهش بگین هر کاری میخوادبکنه
میتونه دنیارو اتیش بزنه گلارو پرپر بکنه
اما هیچ وقت نمیشه از تو قلب من بره
صدای سوسی درختان می اید ز، ان سو
بسی تنهای تنهای رو سنگی تک نشینم
بسی پای برهنه در ره یار میدویدم
بسی خسته به هر سو می خزیدم
گمان کردم در این سوز نهفته
کسی شاید مرا همراه گردد
به امید سفر با همسفر ها
شروع دیگری اغاز کردم
ولی افسوس کسی دسته همیاری ندارد
محبت دراین دیار معنایی ندارد
همه تنهای تنها راه رفتنه
همه تنها درها را باز کردند
ولی افسوس کسی مارا ندیدو
کسی ناله ی مارا نشنیدو
گمان کردن که ما از جنس سنگیم
قوی و مستمر در پی دردیم
همه ی درهارا روی ما محکم بستند
درون جنگل وحشی رهایمان کردن
چه دردناک است چنین زخمی چشیدن
نخفتن تا سحر و درپی عشق دویدن
اما چه سود حاصل ازین جان فدایی
شدیم بازم اواره ی این کوچه ی تاریک
.jpg)
گفتی ببخش اگه میخوام از خاطرات بگذرم
گفتی ببخش اگه میخوام دلم و از اینجا ببرم
گفتی ببخش اگه میخوام جای دیگه عشق بکارم
گفتی ببخش میخوام واسه یکی دیگه محبتام و بذارم
گفتی ببخش دلم میگه دیگه واست جا ندارم
گفتی ببخش میخوام برم روشونه یکی دیگه سر بزارم
گفتی ببخش بهت گفتم دنیای من مال تو
گفتی ببخش بهت گفتم تا اخرش من باهاتم
گفتی حرف دلتو منم اونارو بخشیدم
اما بدون بازم منم که سرسپرده ی توام
نگو باید بمونم تنها واسه همیشه
نگو باید بهارو ببینم از پشت شیشه
نگو باید رها شم تو حسرت رسیدن
نگو باید برم من واسه ابد تو ماتم
نگو شکستن من میشه تقدیر زمونه
نگو که غصه خوردن میشه قصه ی شبونه
نگو که باید گذر کرد ازلحظه های دیدار
نگو بی من تو دوباره میخندی از ته قلبت
نگو بی من تو بهاری میخونی مثل قناری
بی من گل سرخی که قشنگی واسه همیشه
نگو بی من مثل ابری عشق میباره ازت همیشه
بدون تو مثل یه برگی خشک میشی مثل همیشه
بدون تو مثل یه بادی که نمیمونه یه جا همیشه
چه ساده از روی برگهای پاییزی میگذریم
گه بی تفاوت از کنار تنگ ماهی های مرده میگذریم
چه ساده با کلمه ای دیگران را ازرده میکنیم
چه را حت چشمارو به روی نگاهای منتظر میبندیم
چه بی برحمانه اشک ریختن یه کودک و تماشا میکنیم
و چه ساده ازروی دل عاشقی میگذری و بهش میگیم ببخشید
از وقتی رفتی نمی دونی چی شده چشمای خستم
اشک میریزه توی سینه واسه داشتنت یکدم
از وقتی رفتی همه میگن اون دیگه دوست نداره
رفته و خدا پشت و پناهش اون ازت یادی نداره
همه می گن توی عشقا یکی باید جا بمونه
توی اوج ارزوها یکی با حسرت بخونه
می بخشی دلم کوچیکه ظریفه مثل یه شیشه
می بخشی چشام کوچیکه واسه جای اون قدمهات
می بخشی اگه یه خارم توی دستای لطیفت
بخدا واست میمیرم این بوده حرفم همیشه
اگه من یه روز نبودم بدون از عشق تو مردم
اگه دیدی تک نشستم بدون واسه تو جا گذاشتم
به دست نیاوردن، عشق یعنی دویدن و نرسیدن، آره
میاد آن روزي که بي تو روزها را سر کنم
میاد ان روزی که مرگ عشق را باور کنم
میاد ان روزی که من عشق را لعنت کنم
با خاطرات پرزنفرت زندگی تا ترک کنم
میاد ان روزی که در شبهای تار
بی ستاره شبهارا سر کنم
میاد ان روزی که عشق نیمه جان
در میان درد ها ماتم کند
هرگز نشد یک بار بشه قصه عشق تموم بشه
هرگز نشد تو قصه ها لیلی به مجنون برسه
هرگز نشد یک نقاشی رنگ سیاه توش نباشه
هرگز نشد تو دشت عشق محبت دووم بیاره
هرگز نشد که یه شهاب به مقصد نور برسه
هرگز نشد که فصل بهار خزون وبه یاد نیاره
وقتی که دلم تنگه کسی همدم من نیست
وقتی که چشمام خیسه کسی غم خور من نیست
وقتی که ستاره تو شبام نیست چراغی نیست
وقتی که قلبم داره تند تند میزنه هم نفسی نیست
وقتی که خلوت گه غمهام تکوتنهام هم قفسی نیست
همین قلبی که میبینی درونش رنگ دردامست همین خونی که میبینی همه اشکای پنهانیست
صدام دیگه در نمیاد همه صدام و بریدن
اشکام دیگه در نمیاد طعم تلخ اشکامو چشیدن
دیگه تو بازی زمون ثانیه ها رحم ندارند
هرچی می تونن تند میرن زیر پاهام سنگ میندازن