روی نیمکت تک وتنها

زیر بارون بین غم ها

چتری اومد سایه بون شد

بین این همه معما

توی خونه تک و تنها

بین دیوارای بی صدا

صدایی اومد بگوشم

 که میام با تو تا هرجا

توی کوچه تک و تنها

با قدمهای تلخ تکرار

کسی اومد به کنارم

همسفر شد با من تابه فردا

توی شبها تک وتنها

با یه ته کبریت سوخته تو دستام

دستی اومد تو دستم

با یه عشق پر زاتش

توی قلبم تک و تنها

توی خلوت گه غم هام

نور عشق از من عبور کرد

گفتش بمون باهاش تا به هرجا

(مهربان امدن عید مبارک بادا    مرغک خوشبختی در کنارت بادا)

دیگه هیچی واسه من ارزش بودن نداره

خدا هم تنهام گذاشت رفت دوباره شدم اواره

به سوی هرکی دویدم پامو با دروغ سوزوندش

دست هرکی و گرفتم دستمو با تیغ بریدش

پای هرکی که نشستم منو با غم اشنا کرد

توی هر کلبه ی چوبی قابی از عشق جا گذاشتم

ولی تو قلب کوچیکم به جز غم هیچی نذاشتن

پشت در کلبم نوشتم ورود عاشق مجازه

ولی اون قلبای سنگی درو با فریب شکستن بی اجازه بی  اجازه

اومدن تو قلب نشستن با هزار حرف جدایی

همه چی و خوب شکستن با خنجر بی وفایی

حالا من و یه شمع خاموش توی یه کلبه تاریک

                                   که هیچی نمیدونه به جز قصه ی جدایی

                       دل من دیگه خطا نکن به غریبه ها وفا نکن

وقتی که به دنیا امدم رو دستم نوشته شده بود تنها برای ...............

وقتی که بزرگ شدم همیشه به دنبال ادامه جمله بودم

از هرکسی پرسیدم  میگفتن یه نیمه گمشدست باید به دنبال تو باشم

منم به این امید که جمله من به تنها برای تو خطم میشه

رفتم به دنبال نیمه گمشدم

اره پیدا کردمو رو دستم نوشتم تو ولی این تو بعد یه مدت کوتاه پاک شد

بعد فهمیدم او تو نبود که جمله رو تموم میکرد

بلکه                                                 

                              تنها برای همیشه

به روی قبرم بنویسد تنها زاده شد

در خفای بی کسی تنهاخودش ویرانه شد

در سکوت شبهایش تنها صدایش اه بود

در دیار عاشقی تنها ی تنها مانده  شد

در دیار باقیم تنها با غم همسایه شد

 نشد یه بارواسه چشاش یه قصر ابی نسازم

                                                      نشد یه شب واسه صداش سکوت و مهمون نکنم

   نشد یه بار در بزنه با بوسه یاریش نکنم

  نشد یه بار سر نماز واسه اش دعاها نکنم

نشد یه بار به یاد اون شبا رو من سر نکنم                                                            

       نشد یه بار روی سرش گلارو پرپر نکنم                                           

                                 نشد یه بار ببینم و بهش نگم دوسش دارم

                                                       نشد یه بار زیر پاهاش ستاره هارو نریزم 

              نشد یه بار اسمش از تو یادم پر بکشه

                      نشد یه بارتوی شعرام یادی از اون یار نکنم

نشد یه بار داد نزنم نگم که عاشقش منم

نشد برم              نشد نره         نشد بخواد          نشد بیاد     شاید بشه باهم دعا کنیم زیاد    

میگن که هرکی عاشقه               تا اخرش باید بره

از دوری عشق بریزه                بارون فصل پاییزو

ولی چرا هیچ عاشقی                 لحظه وصال و ندیده

میگن یه عاشق همیشه               باید به عشقش برسه

می گن یه تنها همیشه                باید یه تنها بمونه

ولی چرا توی غما                    زندگیش به اخر برسه

میگن غروب لحظه ها              عاشق و نابود میکنه

پس چرا مرحم وفا                   اینجا کمک نمیکنه

میگن یه عاشق همیشه              داره تو قلبش یه ندا

اما چرا  اون همیشه                 اشک میریزه بدون صدا

میگن گل رفاقت و                   تو باغچه دل میکارن

ولی چرا توی بهار                  گلارو پرپر میکنن

به نام پیکر تراش پیکره هستی

دوست عزیز عشقی که مانند مرحمی برای قلب شکسته ات بود

اشکی که سرچشمه ی زلالی نگاهت بود

بوسه ای که غنچه لبانت بود

وصداقتی که قرمزی خون رگهایت بود

وتویی که سرچشمه ی محبت بودی 

حال کبوتر زخمی تو وچشمه ی زلال تو دیگر توانی برای جریان ندارد

ودیگر دیگر اشکی برای زلالیش ندارد

وحال این چشمه در حال نوشتن اخرین برگه محبت  است

اخرین قطرات وجودخودرا نثار قلب پاکت میکنم

و قطره ای از عشقش برایت به جا میگذارم

فردا که بین شما نیستم یادم با شماست عشقم فرش قدمهایت و قبرم استراحت گاهت

و مرحم قلب شکسته ات را بر جای میگذارم

دوست عزیز دیگر برگه های محبت من وتو خالی از هر ذره عشق میشود 

و دستان پرتوانت خالی از هر شوهی برای نوشتن میشود

چشانت میلی به دیدار ندارد وبسته از هر نگاهی میشود

و دگر پاهایت مسیری برای رفتن به کوچه های بن بست عشق را ندارد

و فلب شکسته ات دریچه ی خود را بسته و دیگر پیامی از یار ندارد

ای دوست بدترین یادگاری را برایت به جا میگذارم

انتظار و حسرت را از من به یادگار میماند

ای دوست وصیت مرا بپذیر و به ان عمل کن که میدانم بسیار دشوار است

فسم به پاکی عشق چشمان پر مهرت را خالی از غبار حسرت و فراغ کن

و هیچ گاه بر سر قبر یک عاشق نرو که یادش سخت است

و جایگه ابدی مرا در میان دشتی از گل سرخ پنهان کن که حتی خودت انرا نیابی

وهرگاه به چشمه ای میرسی به یاد من یک گلبرگ از گل محبتت را به درون چشمه بگذار که شاید روزگهی ان چشمه راهی سرای من شود و خبری از محبوبم به من اورد

دوستدار همیشگی تو

              پرنده زخمی

  من همون فراری بی حرکتم

من همون سواره تک سفرم

من همون ترد شده کوچه عشق

یاور خاموشی شهر غمم

من همون گوشه نشین سردخونه

طلوع سکوت رنج و ماتمم

اره من یه بید مجنونی دارم

که هیچ وقت عشقی ازش نمیریزه

میوه ای جز میوه غم نداره

شاخه هاش همه از چوب کلکه

اب بهش دادم از خون و جیگرم

ولی اون وجودم و با چوبش سوزوند

                                                غمزده شبهای تاریک و سیاه

                                           اره همون شاعرهمیشه چشم به راه

روز دوم   نگاهی گرا به او انداختم

روز سوم   سرم را بالا گرفتم وبه چشمانش نگریستم

روز چهارم   نگاهم را جواب داد

روز پنجم   به پذیرایی چشمانم امد

روزششم  با چشمانش عهد بستم

روزهفتم     چشمانم لبریز اشک عشق بود

روز هشتم   با چشمانش عهدش را شکست

روز نهم        اشک   مهمان چشمانم  شد

روز دهم    دیگر نگاهم نکرد

و ۱سال گذشت و هنوز چشمانم منتظرنگاهش است

و اخر بعد از یکسا ل برای همیشه چشمانم را بستم تا هرگز نگاه کسی به نگاهم پیوند نخورد

وحال نابینام

کاش هرگز نگاهش نمیکردم

عمریست در خلوت جان خانه نشینیم

عاشق ابر بهاری و مهمان شبهای خزونیم

عمریست که همراه خاموشی شبهای غریبیم

منتظر طلوع عشقیم و گذر نورامیدیم

عمریست غزل خان در میخانه عشقیم

هم منتظریارو هم خواننده عشقیم

عمریست تک سوار ره عشقیم

عابر پس کوچه های بهشتیم

عمریست افسون شده ی بی وفایی عشقیم

نقطه فصل جدایی قصه ی عشقیم

خیلی وقته تو دل من  یه مسافر سر نکرده

             خیلی وقته تونگاهم هیچ کسی نظر نکرده

خیلی وقته اسمون واسه من گریه نکرده

              شایدم واسه همیشه بارونو زیادش برده

خیلی وقته که زمستون باز شده مهمون قلبم

              خیلی وقته که ماه نداره شبای سردم  

خیلی وقته که یه چشم گریون منتظر شب مرگه

              واسه رسیدن لحظه وداع ستاره هارو اون شمرده

خیلی وقته لبای من لبخندی به لب نداشته

              اخه اون یار قدیمی غمو اینجا جا گذاشته

می خوام بگم قصه ی رسم زمونه که چه جوری میکنه ادمو گوشه نشینه خونه

 اره این قسمت عشقو واسه همه میگم من که باید تنها بمونم تا همیشه تا به اخر

 اره این رسم زمونست

اره این همون مهربونست که میگفت واسه به تو رسیدن میگذرم از همه کم کم

میدونی تو باید تنها بمونی دل نبندی به هر مهربونی اونا واسه از تو

گذشتن میگیرن ازت تو یه همدم

واسه از تو گذشتن تو باید تنها بمونی توی این زمونه با غم

اره باید اشک بریزی به پای این زمونه تقصیر اونا نیست این غم  این میشه رسم زمونه

بعد دل شکستن تو همه دنیا با تو قهرن میدونی هیچکس نمیریزه واسه تو یه قطره شبنم

توباید شبنم بریزی برای این زخم کهنه یه دنیا عشق و محبت یه دنیا

 حرف حکایت همه تویه لحظه رفتن توی قصه رفاقت

یه عابر

یه اتفاق

یه دل

یه مهر

یه اتفاق

یه کلمه

یه نگاه

یه اتفاق

یه عاشق

یه معشوق

یه اتفاق

یه ستاره

یه ماه

یه اتفاق

یه خورشید

یه ماه

یه اتفاق

یه عشق

یه جدایی

یه اتفاق

یه ستاره رو دیدی یه کاری کردی فقط واسه تو بتابه حالا که خورشیدو دیدی میذاری ستاره خاموش بشه

بازم همه اش یه اتفاق

سلام خدا من اومدم       تنهای تنها اومدم     سلام خدا عاشقتم       محتاج اون کمکتم

اره خداکارم گیره      گیره محبت دل    اره خدا باز تک سفرم    یه عابره بی همسفرم

عاشق شدم به رنگ ماه  به یه عادم بی پناه  به یه فرشته ی خدا  به یه کبوتر شکسته بال

اره خدا پناهش دادم  از وجودم بهش دادم اره خدا بزرگ شدش  یه فرشته قشنگ شدش

ولی خدا رسمش نبود بی فایی حقم نبود اره خدا تنهام گذاشت  قفس واسم یادگار گذاشت

ولی خدا باز اومدم ازت بخوامفرشتمو تنها نذار توبازی سخت روزگار اونو نامید نذار